14-9-2026

Een tijd geleden schreef ik veel over grenzen.

Over beter voor mezelf zorgen.
Niet altijd beschikbaar zijn.
Niet alles oplossen voor mijn kinderen.

Want dat deed ik.

Als er iets gebeurde, schoot ik in de oplossende stand.
Buikpijn? Wat is er aan de hand?
Niet willen gaan? Wat moeten we veranderen?
Boos, verdrietig, overprikkeld? Hoe krijg ik dit weer goed?

Ik dacht lange tijd dat ík daar iets in moest leren.

Meer begrenzen.
Duidelijker zijn.
Niet overal in meegaan.

En natuurlijk zit daar iets in.

Maar inmiddels kijk ik er anders naar.

Want wat als een kind niet over je grens gaat omdat het niet wil luisteren?

Wat als gedrag dat eruitziet als dwars, veeleisend of controlerend eigenlijk iets vertelt?

Ik heb geen grip.
Dit voelt niet veilig.
Ik kan dit nu niet.
Blijf even bij me.

Dat betekent niet dat een kind altijd zijn zin moet krijgen.

En het betekent ook niet dat grenzen ineens niet meer bestaan.

Maar het maakt nogal uit vanuit welke vraag je kijkt.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn kind stopt met dit gedrag?

of:

Wat probeert mijn kind mij met dit gedrag te vertellen?

Die tweede vraag heeft hier thuis veel veranderd.

Niet omdat ik inmiddels alle antwoorden heb.

Integendeel.

Ik schrijf juist omdat ik dingen probeer te begrijpen.
Omdat schrijven mijn gedachten uit elkaar haalt en weer bij elkaar brengt.

Soms lees ik iets terug wat ik jaren geleden schreef en denk ik:

Ah. Dáár zat ik toen.

En soms zie ik pas jaren later wat mijn kinderen me eigenlijk probeerden te vertellen.

Misschien is dat wel waar LaFemsuvage voor mij over gaat.

Niet weten hoe het hoort.

Maar durven kijken naar wat er gebeurt wanneer je even loslaat hoe het hoort.