Soms voelt het alsof het leven je uitdaagt.

Alsof het precies die plekken weet te vinden waar je liever niet komt.

De stukken waarvan je dacht dat je ze inmiddels wel had aangekeken.

Angst.
Verdriet.
Controle willen houden.
Jezelf aanpassen.
Alles willen begrijpen.
Alles willen oplossen.

En iedere keer denk je: nu ben ik er toch wel een keer doorheen?

Maar dan blijkt er onder die laag gewoon weer een volgende te zitten.

Soms word ik daar moe van.

Van voelen.
Van verwerken.
Van sterk zijn.
Van zoeken naar wat iets me probeert te vertellen.

Er zijn dagen waarop het leven zo zwaar voelt dat ik het liefst even wegkruip.

Waarop ik niet wil groeien.
Niet wil leren.
Niet wil zoeken naar een diepere betekenis.

Waarop ik gewoon wil dat het even makkelijk is.

En dan zijn er ineens die andere dagen.

Dagen waarop ik het leven vanuit mijn tenen voel.

Waarop ik honderd ideeën heb.
Wil schrijven, maken, ontdekken.
De muziek hard wil zetten.
Wil dromen over alles wat er nog mogelijk is.

Dan ben ik bijna niet te remmen.

Soms begrijp ik niet hoe die twee tegelijk in mij kunnen bestaan.

Hoe je je de ene dag zó levend kunt voelen en je op een andere dag kunt afvragen waar je zelf eigenlijk gebleven bent.

Misschien heb ik daarom zo lang gedacht dat er ergens een punt moest komen waarop het klaar was.

Als we hier eenmaal doorheen zijn.

Als er rust is.
Als de kinderen hun plek hebben gevonden.
Als de zorgen minder zijn.
Als ik mezelf eindelijk helemaal begrijp.

Dan

Dan ga ik leven.

Dan ga ik doen waar ik blij van word.
Dan is er ruimte voor mijn dromen.
Dan ben ik aan de beurt.

Alsof er ergens in de toekomst een dag op me wacht waarna het leven alleen nog maar mooi is.

Maar dat ‘dan’ is verdomd goed in opschuiven.

Want er komt altijd wel iets.

Een nieuwe zorg.
Een volgende laag.
Iets wat aandacht nodig heeft.

En ineens vraag ik me af:

Hoeveel van mijn leven wil ik eigenlijk nog doorbrengen met wachten tot mijn leven begint?

Niet omdat ik mijn verantwoordelijkheden zomaar naast me neer kan leggen.

Niet omdat ik vanaf morgen iedere dag het leven vanuit mijn tenen moet voelen.

En ook niet omdat het donker er niet mag zijn.

Misschien is jezelf staande houden in het donker juist niet hetzelfde als altijd sterk blijven.

Misschien mag je soms wankelen.

Wegkruipen.

Niet weten.

Zolang je het donker maar niet je hele leven geeft.

Want misschien hoef ik niet eerst alle lagen afgepeld te hebben voordat ik mag leven.

Misschien mag ik dromen terwijl ik me zorgen maak.

Iets maken terwijl ik nog zoek.

Lachen terwijl niet alles opgelost is.

En iets voor mezelf beginnen terwijl mijn kinderen nog bezig zijn hun plek te vinden.

Misschien heb ik onbewust gewacht tot zij aangekomen waren, voordat ik mezelf toestemming gaf om te vertrekken.

Maar misschien hoeft dat helemaal niet.

Zij zijn bezig hun plek te vinden.

Ik ook.

En misschien hoeven we niet op elkaar te wachten.

Misschien is dit het leven al.

 

← Terug naar